Tierra Incógnita

Uwielbiam latać samolotem. Podróż lotnicza nie wywołuje u mnie żadnego stresu, wręcz przeciwnie – działa uspokajająco i relaksująco. W chwili gdy maszyna odrywa się od ziemi wpadam w specyficzny błogostan, mam wrażenie że wszystkie moje problemy i zmartwienia pozostały tam na dole. Świadomość, że przez najbliższe kilka godzin podróży będę w zupełnie innym wymiarze, gdzie w sumie nic ode mnie nie zależy, sprawia mi wielką frajdę. Jak dziecko, godzinami mogę gapić się przez okienko, nawet jeśli to czarna noc i widać tylko gwiazdy.

Nawet wszelkie turbulencje i awarie („zaliczyłem” już częściową awarię elektryczności na pokładzie i kłopoty z wysunięciem podwozia przed lądowaniem) przynoszą mi jakąś masochistyczną przyjemność, podobną do tych której dostarczają niektóre urządzenia lunaparków – wrzeszczysz, niby boisz sie, ale w sumie bardzo Ci się to podoba i wiesz, że się to dobrze skończy. W samolocie mam tak samo. Moje zaufanie do wytrenowania pilotów i przede wszystkim niezawodności maszyn jest znacznie większe niż, chociażby, wiara w rozsądek i bezawaryjność innych uczestników ruchu, podczas prowadzenia samochodu.

Mimo to muszę przyznać, że wczorajsza katastrofa Air France, trochę mną poruszyła. Zwykle wiadomości o rozbitych samolotach spływają po mnie jak wiosenny deszcz – tym razem jakoś nie mogę przestać o niej myśleć i dzisiaj przez kilka godzin wertowałem internetowe wydania brazylijskich gazet w poszukiwaniu kolejnych relacji i informacji.

Jak chociażby historia tego młodego małżeństwa z São Paulo, które w sobotę miało wesele i w niedzielę wsiadło do feralnego samolotu, aby udać się na miodowy miesiąc do Europy. Aż dwie takie młode pary były na pokładzie... Albo – zupełnie odwrotna – opowieść o dwóch Brazylijczykach, którzy strasznie się wściekali i wyzywali od najgorszych granicznych policjantów, którzy nie wpuścili ich na pokład samolotu Air France ze względu na przedawnione paszporty... Przypadek, przeznaczenie?

Zastanawiam się dlaczego ten właśnie wypadek aż tak bardzo wlazł mi pod skórę? Złożyło się na to pewnie kilka czynników – Air France jest jednym z moich ulubionych przewoźników, dosłownie kilkanaście dni temu odprowadzałem bliską przyjaciółkę na samolot lecący z Caracas do Paryża, a ja sam też na trasie Ameryka Południowa – Europa latam dość często. No i jeszcze ta tajemniczość tej katastrofy – nie żadne „tradycyjne” kłopoty przy starcie, bądź lądowaniu, ale zaginięcie gdzieś na środku oceanu. Dobrze, że przynajmniej nie nad Trójkątem Bermudzkim...

Na szczęście nie sądzę aby ten wypadek zmienił mój stosunek do latania. Nadal się cieszę, że prawdopodobnie jeszcze w tym miesiącu będę musiał kilka razy wsiąść do samolotu...